Principieel of theoretisch bezien is het een zeer sterk punt om ervoor te pleiten lonen los te laten en ermee om te gaan gelijk ieder ander kapitaalgoed.

Fundamenteel verschil blijft echter dat het bij loon om mensen gaat. En dan komen er direct andere ethische kwesties om de hoek kijken. Lonen vrijgeven zal leiden tot het verdwijnen van werkloosheid, dat ongetwijfeld. Maar tegen welke prijs? Is het wel ethisch verantwoord om mensen in de minst kansrijke posities uit te laten buiten?

Natuurlijk zal dit niet altijd en automatisch gebeuren. Sterker nog; ik ben ervan overtuigd dat het vrijgeven van de lonen zelfs de laagste sociale klassen goed zal doen. Grosso modo bedoel ik dan. En dat is gelijk het probleem. Er zal her en der uitbuiting ontstaan. Sla de geschiedenis erop na en je ziet het her en der terugkomen. Het alleronderste laagje van de beroepsbevolking heeft nou eenmaal niks te kiezen en is aangewezen op de eisen die de gek hem stelt voor een zakcent. Willen we leven in een maatschappij waarin een deel van haar deelnemers, hoe klein ook, gevangen zit in de vrijheden van hun medemens en deze vrijheden dus zelf in de praktijk niet ervaart?

Zelfs met mijn liberale inborst denk ik dat er ergens een lijn loopt waar voorbij persoonlijke vrijheden opgeofferd moeten worden t.b.v. het gemeenschappelijk belang.