Reacties op: Ik heb in mijn jeugd vooral smeerlappen gekend – Samira Bellil http://www.libertarian.nl/wp/2004/03/ik-heb-in-mijn-jeugd-vooral-smeerlappen-gekend-samira-bellil/ Libertarian.nl - De Startpagina voor Individuele Vrijheid Fri, 26 Aug 2011 14:36:38 +0000 hourly 1 Door: rotterdamhttp://www.libertarian.nl/wp/2004/03/ik-heb-in-mijn-jeugd-vooral-smeerlappen-gekend-samira-bellil/comment-page-1/#comment-3264 rotterdam Sun, 10 May 2009 15:36:50 +0000 http://www.libertarian.nl/wp/2004/03/ik-heb-in-mijn-jeugd-vooral-smeerlappen-gekend-samira-bellil/#comment-3264 Tijdens het surfen op wikipedia kwam ik te weten over de indrukwekkende Samira Bellil. Ik zie dat ze al is overleden, maar haar verhaal mogen we niet vergeten. Karim http://en.wikipedia.org/wiki/Types_of_rape#Gang_rape http://transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0405/24/i_ins.00.html Tijdens het surfen op wikipedia kwam ik te weten over de indrukwekkende Samira Bellil. Ik zie dat ze al is overleden, maar haar verhaal mogen we niet vergeten.

Karim

http://en.wikipedia.org/wiki/Types_of_rape#Gang_rape
http://transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0405/24/i_ins.00.html

]]> Door: sisyphushttp://www.libertarian.nl/wp/2004/03/ik-heb-in-mijn-jeugd-vooral-smeerlappen-gekend-samira-bellil/comment-page-1/#comment-861 sisyphus Sat, 20 Nov 2004 00:32:28 +0000 http://www.libertarian.nl/wp/2004/03/ik-heb-in-mijn-jeugd-vooral-smeerlappen-gekend-samira-bellil/#comment-861 Ik ben diep onder de indruk, over de veerkracht van Samira Bellil om zo, uit de positie van machteloosheid - van bruut, wreed en diep pijnelijk geweld - toch vanuit haar innerlijk, dat te schrijven en te vertolken, wat in mijn ogen hard nodig is, om het nar buiten te brengen. Liefde lijkt zo broos omdat dit woord aan zoveel betekenissen is verbonden, dat het voorwaardelijk geworden ljkt - ik noem dat geen liefde, voor mij s het iets onbenoembaars. Het maakt mij heel erg stil van binnen. Mannen, die vrouwen aanranden, zijn ontstellende dominante zielige gestoorde lui, met hun compulsies, obsessies en uiterst primitieve machtsdrang naar 'zelfbevrediging'. Deze bezitterige mannen onderwerpen vrouwen - naar mijn idee - omdat ze bang zijn voor vrouwen, jaloers zijn en geen enkele zelfrespect hebben, maar het voorwenden. Ze zijn echt zo gedresseert en geconditioneert, met de 'winnaars - verliezers' mentaliteit, opgelegd in zogenaamde 'mannen-culturen' en ze bestaan nog steeds in allerlei lagen van verschillende bevolkingsgroepen. Een beschamende toestand! Het is allemaal gedrag, de macho aan de buitenkant, heeft een zeer verdrongen verdwaalde onvolgroeide infantiele binnenkant. Als man zijnde, had ik "dat ook wel", maar ik weet me te gedragen, hoor! Ik heb van dverse bronnen begrepen, dat deze mannen emotioneel onderontwikkeld zijn en dat er hierdoor een zeer geniepig glbberige (cynische, onbewuste en zeer onderbewuste: door het treineren e.d., zitten vol met Pavlov-acties - reacties) onbetrouwbare disasociatie is ontstaan, vermoedeljk ontstaan vanuit de eerste kinderjaren, dan via de pubertijd in alle hevigheid en door allerlei teleurstellingen, onbeheersbare begeertes en behoeftes hebben overgehouden: onderbewuste verlegenheid wordt overgecompenseerd in "grof gedrag", als gewoonte-routne, gauw geprovoceerd, lichtgeraakt, veel onderdrukte woede, ik noem dit onmacht, vertaald in valse macht. Niet om dat goed te praten, maar wellicht, als "een mogelijke verklaring", zonder het te generaliseren. Het gaat om informatie, geen vooroordelen. Er zijn betere antwoorden mogelijk op deze kwesties en "wij mannen", zouden toch meer naar binnen kunnen kijken. Vooral, als het om intieme relaties gaat met vrouwen, om toch op een creatievere, nnovatievere wijze met elkaar om te gaan en elkaar met rust laten, maar ook, om elkaar te er-kennen in onze verschillen, die ook boeiend kunnen zijn, in dalen en in pieken. De verassingen zijn niet uit de wereld, om vanuit een hel, toch een vitaler, inspirationeler leven te leiden. Nare emoties, nare verschrikkelijke herinneringen en trauma's zijn ervaringen, die niet door iedereen ervaren is. Mij gaat het om het gevoel van elk mens, dat heel subtiel werkt en dat innerlijke gevoel, zou wel eens liefde genoemd kunnen worden. Ik kan nooit zeggen, "hoe iemand zich moet voelen" evenmin dat ik "alle oplossingen in pacht heb". Verre van dat. Ik heb geleerd - maar dat is mijn ervaring - dat zodra je iets mist, zoals een ideaal - dan kan dat ideaal als leidraad dienen, om de helse ervarngen, in onvermoede contexten te zetten, misschien - maar ik kan nooit voor andere mensen spreken - om deze "kleinzerige tirannen", als "vervelende en bemoeizuchtige lastige opponenten en uitdagers" te bezien, om je "uit de slachtofferol" te zetten en de bitterzoethed van de wraak als genoegdoening, om te zetten tot innerlijke verzoening met je-zelf. Met andere woorden, de schrille contrasten van acceptatie/erkenning en net-acceptatie/ontkenning, is misschien een weg, tot zelf-erkennng en zelf-acceptatie. Ik (h)erken dit - alhoewel ik datgene nooit heb ervaren, wat Samira Bellil heeft ervaren - wel degeljk binnen mijzelf. Als man. Groet, Sisyphus Ik ben diep onder de indruk, over de veerkracht van Samira Bellil om zo, uit de positie van machteloosheid – van bruut, wreed en diep pijnelijk geweld – toch vanuit haar innerlijk, dat te schrijven en te vertolken, wat in mijn ogen hard nodig is, om het nar buiten te brengen. Liefde lijkt zo broos omdat dit woord aan zoveel betekenissen is verbonden, dat het voorwaardelijk geworden ljkt – ik noem dat geen liefde, voor mij s het iets onbenoembaars. Het maakt mij heel erg stil van binnen. Mannen, die vrouwen aanranden, zijn ontstellende dominante zielige gestoorde lui, met hun compulsies, obsessies en uiterst primitieve machtsdrang naar ‘zelfbevrediging’. Deze bezitterige mannen onderwerpen vrouwen – naar mijn idee – omdat ze bang zijn voor vrouwen, jaloers zijn en geen enkele zelfrespect hebben, maar het voorwenden. Ze zijn echt zo gedresseert en geconditioneert, met de ‘winnaars – verliezers’ mentaliteit, opgelegd in zogenaamde ‘mannen-culturen’ en ze bestaan nog steeds in allerlei lagen van verschillende bevolkingsgroepen. Een beschamende toestand! Het is allemaal gedrag, de macho aan de buitenkant, heeft een zeer verdrongen verdwaalde onvolgroeide infantiele binnenkant. Als man zijnde, had ik “dat ook wel”, maar ik weet me te gedragen, hoor! Ik heb van dverse bronnen begrepen, dat deze mannen emotioneel onderontwikkeld zijn en dat er hierdoor een zeer geniepig glbberige (cynische, onbewuste en zeer onderbewuste: door het treineren e.d., zitten vol met Pavlov-acties – reacties) onbetrouwbare disasociatie is ontstaan, vermoedeljk ontstaan vanuit de eerste kinderjaren, dan via de pubertijd in alle hevigheid en door allerlei teleurstellingen, onbeheersbare begeertes en behoeftes hebben overgehouden: onderbewuste verlegenheid wordt overgecompenseerd in “grof gedrag”, als gewoonte-routne, gauw geprovoceerd, lichtgeraakt, veel onderdrukte woede, ik noem dit onmacht, vertaald in valse macht. Niet om dat goed te praten, maar wellicht, als “een mogelijke verklaring”, zonder het te generaliseren. Het gaat om informatie, geen vooroordelen. Er zijn betere antwoorden mogelijk op deze kwesties en “wij mannen”, zouden toch meer naar binnen kunnen kijken. Vooral, als het om intieme relaties gaat met vrouwen, om toch op een creatievere, nnovatievere wijze met elkaar om te gaan en elkaar met rust laten, maar ook, om elkaar te er-kennen in onze verschillen, die ook boeiend kunnen zijn, in dalen en in pieken. De verassingen zijn niet uit de wereld, om vanuit een hel, toch een vitaler, inspirationeler leven te leiden. Nare emoties, nare verschrikkelijke herinneringen en trauma’s zijn ervaringen, die niet door iedereen ervaren is. Mij gaat het om het gevoel van elk mens, dat heel subtiel werkt en dat innerlijke gevoel, zou wel eens liefde genoemd kunnen worden. Ik kan nooit zeggen, “hoe iemand zich moet voelen” evenmin dat ik “alle oplossingen in pacht heb”. Verre van dat.
Ik heb geleerd – maar dat is mijn ervaring – dat zodra je iets mist, zoals een ideaal – dan kan dat ideaal als leidraad dienen, om de helse ervarngen, in onvermoede contexten te zetten, misschien – maar ik kan nooit voor andere mensen spreken – om deze “kleinzerige tirannen”, als “vervelende en bemoeizuchtige lastige opponenten en uitdagers” te bezien, om je “uit de slachtofferol” te zetten en de bitterzoethed van de wraak als genoegdoening, om te zetten tot innerlijke verzoening met je-zelf. Met andere woorden, de schrille contrasten van acceptatie/erkenning en net-acceptatie/ontkenning, is misschien een weg, tot zelf-erkennng en zelf-acceptatie. Ik (h)erken dit – alhoewel ik datgene nooit heb ervaren, wat Samira Bellil heeft ervaren – wel degeljk binnen mijzelf. Als man.

Groet,
Sisyphus

]]>