Conspiracy in de praktijk? Een alternatief? (3/3)

Hoe je ook over conspiracy verhalen denkt, het is een feit dat er veel over gesproken wordt, en vaak met emoties.
Hier nog eens een poging tot een objectieve beschouwing en discussie te komen.

In drie delen. Vandaag deel 3, en voorlopig slot.
 
Conspiracy in de praktijk? Een alternatief? (3/3)

In de voorgaande twee artikelen over dit onderwerp hebben we trachten aan te tonen dat er in de maatschappij heel wat gebeurt waar we niet direct een 100% overtuigende waterdichte verklaring voor kunnen geven en tevens dat er een concentratie van macht aan de gang is.

Samenzweringen zijn er in de maatschappij talloze. “Elke boevenbende” is er al een.  Maar of er (en welke) daarvan slechte bedoelingen hebben en uitgaan van zogenaamde “nette mensen” die misdaden begaan om hun doel te bereiken, is een niet bewezen punt. 

Een deel van de verklaring van de gebeurtenissen in de richting van de New World Order, Wereldregering, kan liggen in wat je zou kunnen noemen de onofficiële “samenzwering” van de nomenclatura’s. 

Laten we alleen de Nederlandse nomenclatura eens bekijken: De (Haagse) kliek die het land regeert.

Dan zien we dat er een groep van steeds dezelfde personen is, die bij elke verkiezing weer een rol speelt. Ze kennen elkaar en spelen elkaar de bal toe. Bvb door te zorgen dat je vriendjes op de lieslijst komen. Of zoals Hans van Baalen nu Europarlementariër wil worden en meteen de publieke steun krijgt van een aantal VVD prominenten. (En liefst blijft Hans ook tegelijkertijd zitten in het NL-Parlement) 

Als iemand ervan niet rechtstreeks bij regering of parlement betrokken kan worden, zijn er tientallen andere invloedrijke baantjes die goed betalen en die definitief of tijdelijk kunnen zijn.

Ministeries, Burgemeesters, Provinciale Staten, Raad van State, Commissies, Departementen, Autoriteiten, bestuurders van overheidsorganen, ambtenaren in allerlei gradaties. 

Hoeveel personen hieronder vallen is niet duidelijk. Pamela Hemelrijk noemde onlangs in een Vrijsprekerartikel een getal van 3000. Nadere studie gaat buiten het bestek van dit artikel, maar gegevens van lezers zijn welkom. 

Je kunt in de nomenclatura terecht komen door politiek bezig te zijn en je dan omhoogwerken. Want net als elders heb je hier ook een rangorde van hoog tot laag. 

Naast deze politici zijn er nog enkele andersoortige groepen.

De eerste daarvan is samen te vatten onder de noemer “bedrijfsleven”. Veel leiders uit het bedrijfsleven hebben al lang ontdekt dat in Den Haag grote zaken te doen zijn. Er zijn grote orders en belangrijke vergunningen te vergeven. Om van subsidies niet eens te praten.

Er is zelfs een officieel contactorgaan via de “werkgeversverenigingen”.

De wederzijdse belangen van opdrachten verwerven, en vriendjes te hebben voor mooie baantjes ook buiten de politiek, leiden tot “samenwerking” die je “corporatisme” kunt noemen.
Nederland is duidelijk een corporatistische staat. 

De derde groep die een rol speelt zijn de leiders van de vakverenigingen. Ook die zitten in de club en switchen wel van de ene naar de andere groep. Werkgevers en werknemersverenigingen zijn daardoor een verlengstuk van de regering.

Zij hebben met zijn drieën ook een gezamenlijk overlegorgaan: de SER, de Sociaal Economische Raad.

Dat de SER een verlengstuk van de regering is, blijkt duidelijk uit de officiële drie doelstellingen.

De drie doelstellingen van de SER zijn:  **  http://www.ser.nl/nl/raad/ser_kort/drie%20centrale%20doelstellingen.aspx  **

• een evenwichtige economische groei, passend binnen het streven naar duurzame ontwikkeling;
• een zo groot mogelijke arbeidsparticipatie;
• Een redelijke inkomensverdeling.

Niet echt een vrije economie!

Dit alles vindt niet plaats in het geheim. Zelfs al zullen bepaalde personen best wel geheime onderlinge afspraakjes maken. Het is echter niet een bewezen geheim genootschap waaraan de rest ondergeschikt is.

Desondanks zou je stelsel een “conspiracy” kunnen “noemen” en dan heb je in Nederland heel wat verklaard.
In andere landen gebeurt dat op analoge wijze.

De politici van de verschillende landen zijn al vele jaren geleden begonnen met elkaar op te zoeken. Het was niet moeilijk om op het idee te komen dat ze meer macht konden verwerven door meer samen te doen.

Daardoor ontstonden de organisaties waarvan er in ons vorig artikel een aantal genoemd werden en waarin werd aangetoond dat er steeds grotere machtsconcentraties aan het ontstaan zijn.
Mogelijk is dat met de diverse nomenclaturas een soort “natuurlijk proces”?

 Met de collectivistische mentaliteit van deze nomenclaturas  en de slaafsheid waarmee de huidige generaties hen volgen, is dit geen aantrekkelijke toekomst.

De enige reële manier van tegengas, en straks redding, ligt in het ontdekken van de moraliteit (en voordelen) van de libertarische persoonlijke vrijheid voor ieder individu.

En om dat te bereiken kan IEDER mens met nog hoop, meewerken.